Συχνότητα και Παράγοντες Κινδύνου
Υπολογίζεται ότι 2–5% του γενικού πληθυσμού έχει ανεύρυσμα εγκεφάλου, χωρίς απαραίτητα να το γνωρίζει. Παράγοντες κινδύνου είναι:
- Κληρονομικότητα (οικογενειακό ιστορικό ανευρύσματος).
- Υπέρταση.
- Κάπνισμα.
- Κατάχρηση αλκοόλ ή ναρκωτικών (ιδίως κοκαΐνης).
- Ορισμένα νοσήματα συνδετικού ιστού.
Κλινική Εικόνα
Τα περισσότερα ανευρύσματα δεν προκαλούν συμπτώματα μέχρι να μεγαλώσουν ή να ραγούν. Όταν πιέζουν γειτονικές δομές, μπορεί να εμφανιστούν:
- Πονοκέφαλος.
- Διπλωπία ή διαταραχές όρασης.
- Πτώση βλεφάρου ή μούδιασμα προσώπου.
Σε περίπτωση ρήξης προκαλείται αιφνίδιος, εξαιρετικά έντονος πονοκέφαλος («ο χειρότερος της ζωής μου»), συχνά με ναυτία, έμετο, δυσκαμψία αυχένα, απώλεια συνείδησης και σε βαριές περιπτώσεις κώμα.
Διάγνωση
Η διάγνωση γίνεται με εξειδικευμένες απεικονιστικές εξετάσεις:
- Αξονική τομογραφία (CT): εντοπίζει αιμορραγία σε περίπτωση ρήξης.
- Αξονική ή μαγνητική αγγειογραφία (CTA/MRA): αναδεικνύει το ανεύρυσμα.
- Ψηφιακή αγγειογραφία (DSA): παραμένει η «χρυσή τομή» για ακριβή διάγνωση και σχεδιασμό θεραπείας.
Θεραπεία
Η θεραπευτική στρατηγική εξαρτάται από το μέγεθος, τη θέση, την ηλικία και τη γενική κατάσταση του ασθενούς:
- Συντηρητική παρακολούθηση: σε μικρά, ασυμπτωματικά ανευρύσματα, με τακτικούς ελέγχους.
- Ενδαγγειακή εμβολή (coiling): μέσω καθετήρα τοποθετούνται σπειράματα μέσα στο ανεύρυσμα ώστε να αποκλειστεί από την κυκλοφορία. Είναι ελάχιστα επεμβατική μέθοδος.
- Χειρουργική απολίνωση (clipping): με κρανιοτομία τοποθετείται ειδικό κλιπ στη βάση του ανευρύσματος. Παρέχει οριστική αποκατάσταση σε πολλές περιπτώσεις.
Και οι δύο μέθοδοι έχουν υψηλά ποσοστά επιτυχίας, όταν πραγματοποιούνται από εξειδικευμένες ομάδες.
Πρόγνωση
Ένα μη ραγέν ανεύρυσμα, εφόσον αντιμετωπιστεί έγκαιρα, έχει εξαιρετική πρόγνωση. Αντίθετα, η ρήξη συνοδεύεται από υψηλή θνητότητα και σοβαρές νευρολογικές επιπλοκές. Γι’ αυτό είναι καθοριστικός ο τακτικός έλεγχος σε ασθενείς υψηλού κινδύνου και η έγκαιρη παρέμβαση.
ή καλέστε μας στο: 210 69 208 10 ή 210 48 071 98